Rondspringende vonken, de geur van knetterend dennenhout en een nachtzwarte hemel vol sterren. Schaduw die danst bij de bosrand. Givers brullen loeihard hun zelfverzonnen nummers en een kapoen probeert met vermoeide blik de vlammenoorlog te volgen. Zelfs het vuur wordt stil als het avondlied weerklinkt. Givers kijken verschrikt op als het spaghettiwater overkookt en vloeken als het de vlammen dooft. Zelfs in de gutsende regen geven de jonggivers niet op: voor het eerst steken zij het vuur aan. Met klamme handen de aansluiting van de gasflessen héél hard aanvijzen tijdens die eerste keer foerieren. Als scouts en gidsen hebben we vuur nodig, en stap voor stap leren we de kracht ervan kennen.
Een welp kijkt vol bewondering toe hoe de leiding een ei kookt in een uitgeholde appelsien. En de jins trakteren alle bewoners van een piepklein Tsjechische dorpje op vers gesneden frietjes in een puntzak. Samen onderweg leren scouts en gidsen genieten van vuur, zonder blind te zijn voor de mogelijke gevaren ervan.
Vuur ontsteken we zelden alleen. Na een ijzige fietstocht krijgen we het met z’n allen rond de vuurkorf eens zo snel weer warm. En in de hitte van een legendarisch totemvuur maakt de spanning plaats voor een gevoel van samenhorigheid, stilte en bezinning. Daarom hebben scouts en gidsen nood aan vuur!

 

Passie
We doen het toch allemaal maar! Groepsleiding spendeert menig vrije avond aan de administratie, loodsen staan vergadering na vergadering boten te schuren. Hoe je het ook draait of keert, we zijn, net als miljoenen andere kinderen en jongeren over de hele wereld, besmet door het virus van scouting. Elke vergadering opnieuw vinden we weer die passie om er iets onvergetelijks van te maken. We bezorgen elkaar een fantastische tijd bij de scouts en gidsen!
Want hoewel je je vast wel eens hebt afgevraagd waarom je in godsnaam om 4 uur ‘s ochtends nog toiletten staat te dweilen, juist dan laat die ene medeleider door zijn spontane imitatie van Britney Spears je de vermoeidheid op slag vergeten. Givers vinden, na een paar uur verdwalen, nieuwe moed door de niet aflatende stroom moppen van hun patrouilleleider. Samen komen we er wel, en dat willen dit jaar extra in de verf zetten. Iedere passie en goesting in scouting geeft kracht en bevlogenheid! Met de woorden van Raymond Van het Groenewoud klinkt het zo: Geef me vuur...nee, geen lucifer natuurlijk, maar passie elk uur.

 

Vuur in scouting
Of het nu een jonggiver is die achter het scoutslokaal een warme zoen krijgt van zijn eerste lief of een kapoen die zijn ouders vol vuur de verhalen over het voorbije weekend vertelt, het zijn stuk voor stuk kleine vonkjes die zich verspreiden. We nodigen je dan ook graag uit om op zoek te gaan naar wat jou in lichterlaaie zet. Of ga eens samen met je leden na hoe je het vuur in de tak warm kan houden en ervoor kan zorgen dat niemand afhaakt. We willen dit jaar dat de goesting in scouting zich als een lopend vuurtje door Vlaanderen verspreidt. Daarom dagen we je uit af en toe enkele kastanjes uit het vuur te halen voor anderen of je helemaal te verwarmen aan het vurig enthousiasme van je kabouters en welpen die vol overgave samen een kamp bouwen.
Maak er een jaar van dat jou vuur geeft!

 

 

Vuur is…
… een oplaaiende vonk die me verzwelgt in een zee van heet enthousiasme! Zo graag fiets ik naar mijn werklokaal!
… een genster die plots kan overslaan en gevaarlijk aanstekelijk werkt! Overlegje hier, vergadering daar! Samen doen we het! En hoe? Met vlammende goesting, uiteraard!
… een glinsterende waakvlam die me geduldig laat werken en uitzien naar spectaculaire kampvuren als 100 jaar scouting, HO, grl.congres, een Buitenboek,… En nadien? Dan koester ik weer dat broos vlammetje.
… auw, heet! Gevaarlijk om je te verbranden aan onvoorzichtige evidentie en solowerk. De beste flamigel is dan verwondering en een open kijk op onze jeugd-in-beweging.
… een vlam in de pijp die wel eens kan doven. Tijdig een blok opleggen geeft me weer flikkerende energie voor 73 000 kaarsen en theelichtjes!